09
Gezinslocatie van het COA in Katwijk

Binnen het huidige Nederlandse asielbeleid zijn de Rechten van het Kind niet gewaarborgd. De actiegroep ‘Geen kind aan de kant!’ voert campagne voor een onvoorwaardelijk Kinderpardon en beëindiging van arrestaties, opsluiting en uitzetting.

     door Dhjana

De sociaal-emotionele ontwikkeling van hier gewortelde vluchtelingenkinderen wordt ernstig in gevaar gebracht. Ruim duizend vluchtelingenkinderen leven met hun ouders in een van de zeven gezinslocaties in Nederland. Hier heerst een strenger regime en een soberder voorzieningenniveau dan in de AZC’s of noodopvanglocaties. De ouders hebben een dagelijkse meldplicht en mogen de gemeentegrenzen niet overschrijden. Vaak woont het hele gezin jarenlang op een enkele kamer.

Kinderrechtenorganisaties als Defence for Children, UNICEF en de Kinderombudsman hebben het ministerie van Veiligheid en Justitie herhaaldelijk gewezen op het ontbreken van adequate medische zorg, het gebrek aan privacy voor de gezinnen en de beperkte onderwijsmiddelen op de gezinslocaties. De Werkgroep Kind in AZC riep in het rapport Het is hier in één woord gewoon… stom het ministerie van Veiligheid en Justitie zelfs op om de gezinslocaties geheel te sluiten.

  Feitelijk is er geen Kinderpardon

Hoewel deze gezinnen afgewezen zijn voor hun eerste asielaanvraag, zouden veel van de kinderen in de gezinslocaties in aanmerking moeten komen voor het Kinderpardon, omdat ze al langer dan vijf jaar in Nederland verblijven en hier geworteld zijn. Uit onderzoek blijkt echter dat 92 procent van de aanvragen voor het Kinderpardon wordt afgewezen na een negatief advies van de Dienst Terugkeer en Vertrek (DT&V): de gezinnen zouden onvoldoende meewerken aan terugkeer.

Advocaat Else Weijsenfeld, gespecialiseerd in sociaal-economische en kinderrechten, zegt in een interview: ,,Bij de onderhandelingen over het Kinderpardon is de eis van ‘voldoende meewerken aan vertrek’ er bijna ongemerkt ingekomen, maar dit blijkt nu cruciaal omdat het ingevuld kan worden door Dienst Terugkeer en Vertrek. Dit betekent in de praktijk dat er geen Kinderpardon is. Zelfs als er medische belemmeringen zijn om te vertrekken en er een uitzetverbod is concludeert DT&V dat er alsnog gewerkt moet worden aan vertrek. Bescherming van kinderen wordt hiermee een lege huls.”

Bovendien blijkt het Kinderpardon een inkomstenbron voor de Immigratie- en Naturalisatiedienst. Voor een gezin met drie kinderen wordt voor de aanvraag bijna 800 euro in rekening gebracht. Bij afwijzing is van restitutie geen sprake. Weijsenfelds kritiek op het Kinderpardon valt samen met de nieuwe campagne Ik Blijf Hier! van Defence for Children, gericht op een herziening van het huidige Kinderpardon. De online-petitie is inmiddels door ruim 4600 mensen ondertekend.

Martine Goeman, jurist en programma-manager Kinderrechten & Migratie bij Defence for Children, zegt over het huidige Kinderpardon: ,,De gevolgen voor kinderen zijn dramatisch. Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat kinderen na vijf jaar niet meer schadeloos uitgezet kunnen worden. Dat is ook één van de achterliggende gedachten geweest voor de totstandkoming van het Kinderpardon. De rechten van het kind worden bij de uitvoering van de kinderpardonregeling volledig uit het oog verloren. Het meewerkcriterium is niet duidelijk en niet transparant.”

  Opgroeien in angst

Is een gezin afgewezen, dan is het volgens het terugkeerbeleid ‘uitzetbaar’. Het is de praktische uitwerking van dit terugkeerbeleid – het uitzetten zelf – dat ernstige schade blijkt toe te brengen aan de sociaal-emotionele ontwikkeling van de kinderen en jongeren in de gezinslocaties. Uitzettingen worden vooraf gegaan door onaangekondigde politie-invallen, een à twee keer per week verspreid over de zeven gezinslocaties in Nederland.

Getuigenverklaringen laten een beeld zien van disproportionele maatregelen: tien agenten per gezin, de inzet van politiehonden, het gebruik van handboeien bij ouders en tieners. Voor kinderen die hiervan getuige zijn of wie het zelf overkomt, zijn dit bijzonder traumatische ervaringen.

Prof. M.E. Kalverboer, bijzonder hoogleraar Kind, (Ortho)pedagogiek en Vreemdelingenrecht Rijksuniversiteit Groningen en sinds kort Kinderombudsman, stelt in een onderzoek naar gewortelde kinderen: ‘Vrijwel alle kinderen die wij in het onderzoek hebben betrokken, ervaren zeer ernstige emotionele problemen. Deze kinderen zijn heel erg bang, trekken zich terug met hun zorgen en zijn gedeprimeerd. Ze slapen slecht en hebben vaak nachtmerries.’

Volgens Kalverboer voelen de kinderen zich in de ogen van de samenleving waardeloos. ‘Hun grootste angst is dat ze teruggestuurd worden naar het land van herkomst. Ze ervaren extreem veel stress en durven zich niet te uiten. Ze zijn zo bang, dat als ze zich zullen uiten dit consequenties heeft voor hun procedure, dat ze zich in zichzelf terugtrekken. Ze groeien op in zeer zware omstandigheden en hun ontwikkeling wordt hierdoor ernstig bedreigd.’

  Getuigenissen Kamp Zeist

In 2014 raasde er een storm aan internationale en landelijke verontwaardiging over Nederland omdat vluchtelingengezinnen in de cellen van detentiecentra werden opgesloten. Toenmalig staatssecretaris Teeven kwam aan de kritiek van de campagne Geen kind in de cel tegemoet door een gesloten gezinsvoorziening te openen bij Kamp Zeist, waarvan de setting ‘kindvriendelijk’ zou moeten zijn.

De voorziening wordt deze maand officieel in gebruik genomen, maar tijdens de constructiefase werd de gevangenis al gebruikt om gezinnen in op te sluiten. De getuigenissen van jongeren die in de nieuwe voorziening werden vastgehouden, zijn onthutsend. ,,Voor mij was het verschrikkelijk om in Zeist twee weken te verblijven. We moesten ons geld, mobieltjes en een deel van de kleding inleveren”, zegt de 16-jarige A.

A. werd met haar ouders, broer en zusje twee weken in de gezinsgevangenis opgesloten, nadat de Immigratie- en Naturalisatiedienst een fout had gemaakt. ,,Het ergste was de manier waarop we naar Zeist werden gebracht. Mijn vader werd gearresteerd alsof hij één of andere crimineel was, terwijl ik mijn schoenen en jas uit moest doen in het politiebureau.” De 11-jarige E. over Kamp Zeist: ,,Ze brachten ons naar de gevangenis terwijl we geen dieven of boeven zijn.”

Met de ervaringen die kinderen in gezinslocaties ondergaan, staan diverse Kinderrechten uit het VN-Verdrag onder spanning. Nederland ondertekende dit verdrag in 1995, maar heeft sindsdien verschillende keren stevige kritiek van VN-commissies te verduren gekregen omdat de Kinderrechten niet gewaarborgd worden. Met name het VN-rapport uit 2015 loog er niet om: Nederland scoorde bijzonder slecht in de bescherming van de Rechten van het Kind.

Samen met vluchtelingen in de gezinslocaties voert de actiegroep ‘Geen kind aan de kant!’ campagne voor een eerlijk en onvoorwaardelijk Kinderpardon en beëindiging van arrestaties, opsluiting en uitzetting. Op 21-22 mei en 28-29 mei wordt er betoogd op een zestal locaties: Gilze-Rijen, Katwijk, Den Helder, Amersfoort, Emmen en Kamp Zeist. Meer informatie over de gezinslocaties, de gezinsgevangenis en de campagne is te lezen op hun website en op Facebook.

Door ravage

4 gedachte over “Solidair met vluchtelingenkinderen”
  1. Mensen die kinderen gebruiken voor politiek gewin mogen wat mij betreft tegen de muur.
    Walgelijke emo porn bah!

    1. Politiek gewin? Verklaar je nader, misschien heb je een punt. Maar ‘tegen de muur’…kan het niet wat subtieler?

      1. Het is de wil van allah !
        Niemand kan tegen haar wil ingaan en anders ben je islamofoob racist fascist ss er of het aller ergste een joke kletskoek adept .
        Dus!
        ps: we hebben op de pinksterlanddagen heerlijk kunnen bomen over hoe je bio cupcakes kunt bakken in anti kraak conceptjes.De kleuters gingen uit hun dak bij het bestijgen van de ouwe willegenman .
        Tot volgend jaar! Fuck de arbeiders!

  2. Migranten weten dat ze via de asielprocedure meer kans maken op permanent verblijf, met name als ze kinderen het land in kunnen krijgen. Daarom liegen asielzoekers vaak over hun leeftijd, omdat ze als minderjarige minder kans hebben om uitgezet te worden. Ouders dumpen hun kinderen om die reden vaak ook in Westerse landen als ‘anchor’ (anker) zodat later de ouders en aanverwanten ook een verblijfsvergunning kunnen krijgen op basis van gezinshereniging.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

*