eenzame tocht

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

een boot vaart gestaag door opslaande golven
de maan weerkaatst haar licht op het deinende zwarte water
verlicht het dek waar schaduwen relingen levendig maken
ik proef de zilte smaak van opspattend zeewater

als mijn omslagdoek langs het hoofd naar beneden glijdt
daarbij een schouder ontbloot speelt de wind met losvallend
haar en droogt langs de wang een verloren traan

nagels drukken de palm van mijn hand als
ogen weemoedig in het nachtelijk duister staren
donker als herinneringen over wat ik heb achtergelaten

de leegte die mijn traag kloppend hart omsluit
draag ik zwijgzaam naar waarheen de boot mij brengt
over enkele uren zullen flauwe stralen van de zon doorbreken
sta ik in de ochtendschemer terwijl motregen mijn puntige schouders strelen

 

 

 

tekst Marina Verte | foto Jan Kees Helms
Share Button
Nieuwsbrief
Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief:
Rubrieken
Volg ons op twitter