blokkade

 

 

 

 

 

 

 

 

de deur werd gesloten
het licht ging uit
tranen rolden uit mijn ogen
ik huilde zonder geluid

in de verte hoorde ik het
feest nog in volle gang
muziek en gelach dat langzaam
verstomde in mijn nerveuze geest

ik nam de seconden van een klok
waar, voelde een koele bries langs
mijn jonge meisjeswang, langs
mijn loshangende blonde haar

op de versleten bank gekuch
van een rokende vadsige man
waar ik zat en ook hij vlakbij
aan mijn linkerzij

hij die niet sprak maar keek naar
mijn onbeweeglijk gelaat
ineens de schreeuw vanuit het niets
hard en rauw vanuit mijn eigen keel

mijn onderlip trilde na
langzaam stond ik op, liep
naar de houten deur, draaide
deze van het slot

het licht in de gang sloot zich om mij heen
spanning gleed van mij af terwijl ik liep
door het gebouw, de buitendeur opende
en opgelucht door de straat verdween.

 

 

 

tekst Marina Verte | foto Jan Kees Helms
Share Button
Nieuwsbrief
Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief:
Rubrieken
Volg ons op twitter