orgelmuziek

 

Het is goed dat er zoiets als angst bestaat. Er is dan nog maar zo weinig voor nodig om je plotseling opgewekt te voelen!’ (Anton Tsjechov)

 

het orgel dreunt, kreunt, gooit indringende klanken
over mijn gebogen hoofd en trillende handen

de luide muziek met zijn lange uithalen bevrijden
mij van de drukte in mijn gedachten

raast dwars door een somber denken, de omvangrijke melodie lijkt
mij met haar lange bevelende vingers naar veiliger oorden te wenken

ik geef mij over aan haar gewichtige tonen, val op mijn knieën op de
gebarsten koude stenen vloer, open mijn ogen, vouw de handen

tranen stromen over mijn bleek gelaat, de klanken roepen mij toe
houdt hoop, alles wordt beter het zal niet zo blijven

langzaam val ik voorover in een zee van licht, gedragen door
talloze handen openbaart zich een hemels, goddelijk gezicht

ik gedij in een heilzame vrede, mijn gedachten zijn eindelijk zacht en licht

 

 

tekst Marina Verte | foto Jan Kees Helms
Share Button
Nieuwsbrief
Meld je aan voor de maandelijkse nieuwsbrief:
Rubrieken
Volg ons op twitter